KIRIŞ KIRIŞ OLDUM (stop) LÜTFEN YARDIM ET! (son)

"Bu gece burada kalabilir iniyim?" diyor Marla.

Cevap vermiyorum. Heceleri kafamda

sayıyorum: Beş, yedi, beş.

Kaplan gülümser

Seni seviyorum der

Sana bir yılan

Kötü insan oluruz

Duydukça yalan

"Ne pişiriyorsun?" diyor Marla.

Ben Joe'nun Kaynama Noktasıyım.

"Çünkü bugüne kadar yaşadığın her şey ayrı bir

hikâyedir," diyor Tyler. "Bugünden sonra

yaşayacakların ise ayrı bir hikâye."

Benim hayatımın en muhteşem anı bu.

Ateşin hâlâ yandığım düşünün; ama artık  ufkun ötesine geçmiş. 

Bir günbatımı olmuş.

"Acıya geri dön," diyor Tyler.

Dayanışma gruplarında kullandıkları rehberli

meditasyon yöntemi bu.

Acı sözcüğünü düşünme bile.

Rehberli meditasyon kanserde işe yarıyorsa,

burada da yarayabilir.

"Eline bak," diyor Tyler.

Bakma eline.

Dağlanmış ya da et ya da deri ya da kavrulmuş

sözcüklerini düşünme.

Kendi ağlamanı duyma.

Rehberli meditasyon.

İrlanda'dasın. Kapa gözlerini

"Ağlayabilirsin," diyor Tyler, "ama elinin

üstündeki pulların üstüne düşen her damla,

geride bir sigara yanığı izi bırakacak." Rehberli

meditasyon. Mezun olduğun senenin yazında

İrlanda'dasın. ANARŞİYİ ilk kez istediğin yer belki

de orasıydı. Tyler'la tanışmadan, ilk crème

anglaise'inin içine işemeden yıllar önce, küçük

isyan eylemlerinin ne demek olduğunu

öğrenmiştin.

"Dövüş kulübünün ilk kuralı dövüş kulübü

hakkında konuşmamaktır."

Gözleri kâğıdın bir ucundan öbür ucuna gidip

geliyor ve pis pis gülüyor.

"Dövüş kulübünün ikinci kuralı dövüş kulübü

hakkında konuşmamaktır."

Tyler'ın sözlerini patronumun ağzından çıkarken

duyuyorum. Orta yaş göbeğiyle, masasının

üstündeki aile fotoğrafıyla, erkenden emekli

olup kışlarını Arizona çöllerinden birindeki bir

karavan parkında geçirme hayalleriyle Patron

Bey. Kaskatı kolalanmış gömlekleri ve salı

öğleden sonrasının değişmez berber

randevularıyla patronum yüzüme bakıyor ve

diyor ki:

"Umarım bu sana ait değildir."

Ben Joe'nun Dizginlenmez Öfkesiyim.

Tyler benden dövüş kulübü kurallarım yazmamı

ve kendisi için on kopya çıkarmamı istedi.

Dokuz değil, on bir değil. On kopya, dedi Tyler.

Ne var ki ben uykusuzum ve üç gündür

uyuduğumu hatırlamıyorum. Bu yazının aslı

olmalı. On kopya çıkardım ve yazının aslını

orada unuttum. Fotokopi makinesinin suratıma

suratıma parlayan paparazzi ışığı. Uykusuzluğun

dünyayla arama soktuğu uzaklık. Her şey bir

kopyanın kopyasının kopyası. Hiçbir şeye

dokunamazsın ve hiçbir şey sana dokunamaz.

Patronum okumaya devam ediyor:

.

.

.

.

.

"Dövüş kulübünün üçüncü kuralı, her dövüşte

sadece iki kişi kapışır."

Gözlerim kapalı ekoseli ucuzcu mağaza

kanepelerinden birine çöküp oturuyorum;

Hadi, diyorum, biraz daha okusana.